ختنه پسرگلم!

ارشیای عزیزم

اول از همه باید بگم پسر عزیزم مامان و بابا رو ببخش .....

از اونجایی که همه گل پسرا یه روزی باید ختنه بشن ما تصمیم گرفتیم الان که هنوز کوچیکی و خاطره بدی برات از درد یا هر چیز دیگه ای نمیمونه این کارو انجام بدیم... با اینکه خیلی زیاد نگران بودیم و تقریبا دست تنها ولی پیش خودمون گفتیم این جوری واست بهتره.گفتم اگه دیرتر بشه و یاد بگیری به پهلو یا شکم بخوابی ممکنه دردت بیاد یا زخمت خوب نشه. پس دلمونو زدیم به دریا و 63 روزگیت ختنت کردیم...  اولش فکر کردیم تنهایی از پسش بر میایم واسه همین حاضرت کردیمو خودمون 3 تایی رفتیم مطب دکتر . وقتی بردنت تو اتاق تا چند دقیقه اول ساکت بودی ولی بعدش شروع کردی به گریه و جیغ.....گریه های وحشتناک....منو بابایی پشت در اتاق داشتیم میمردیم....یه لحظه احساس کردم دارم خفه میشم رفتم تو حیاط یه کم راه رفتم دست و پام به شدت داشت میلرزید...رفتم تو دیدم بابایی هم حالش دست کمی از من نداره! همش میگفت الان پا میشم بچه رو از زیر دستش ورمیدارم                     یه دفعه پرستار اومد گفت مامان بچه بیاد تو...رفتم ...دکتر گفت بیا آرومش کن!!!! ترسیده!  گفتم این گریه ترس نیست حتما بی حس نشده داره درد میکشه.گفت نه! بی حسه!                                                                    تا منو دید گفت تو که حالت از بچه بدتره برو بیرون...اومدم بیرون به بابایی گفتم زنگ بزن مامانت اینا بیان....                                                                    خلاصه تا مادر جون و آقاجون اومدن کار دکترم تموم شد و صدام زدن تا شیرت بدم .                                                                                                  پسر نازم! تا اومدی بغلم آروم شدی و شروع کردی شیر خوردن و خوابت برد! اومدیم خونه و من همش میترسیدم نکنه بیدار شی و دردت زیاد باشه و گریه کنی! آخ که چقد دلم میخواست مامانم کنارم بود....ولی خدا رو شکر وقتی هم بیدار شدی اصلا گریه نکردی .تموم شب تا صبحو بیدار بودی و با خودت صدا در میاوردی و بازی میکردی ولی اصلااااا گریه نکردی ...روزای بعدشم اذیت نکردی و خیلی زود خوب شدی خدایا شکرت.